Sinds mijn vijfde speel ik accordeon. Geen volksmuziek, maar klassieke muziek, tango en ook jazz. Het was niet het meeste coole instrument, maar dat weerhield me er niet van om mijn leven hieraan te wijden. Tijdens mijn middelbare schooljaren ontmoette ik Claudio, één van de beste accordeonisten ter wereld. Het maakte mij niet uit hoe en waar, maar ik móest bij hem studeren. Zo gezegd, zo gedaan. Op mijn achttiende pakte ik mijn biezen en verhuisde naar Italië om aan het conservatorium in Pescara te studeren.

 Het eerste jaar was fantastisch. Claudio werd een soort  tweede vader voor mij en ik studeerde uren en uren op mijn accordeon. Tot diep in de nacht focuste ik mij op mijn droom om topaccordeonist te worden. 

Maar in het tweede jaar veranderde er iets. Ik voelde me eenzaam. Hoe en waarom, dat wist ik niet. Het voelde alsof ik niet meer op de juiste plek was. Om dat gevoel voor mijzelf te maskeren, begon ik mij te focussen op andere bezigheden. Voor het mooie drukpotlood dat ik van mijn ouders kreeg voor mijn verjaardag besloot ik een lederen etui te naaien. Uiteindelijk heb ik tientallen etuis, hoesjes en andere lederwaren gemaakt, allemaal volledig met de hand. Het nadeel was dat mijn handen last hadden van de naalden en de lijm, dus legde ik deze werkzaamheden neer. Ik begon mij te verdiepen in een oude liefde. Sinds ik op mijn twaalfde mijn eerste horloge kreeg van mijn grootouders was ik gek op mechanische horloges. Bijna obsessief wilde ik zoveel mogelijk leren over deze wondere wereld. Dit monde uit in een zoektocht naar mijn perfecte horloge met een blauwe wijzerplaat, niet zo protserig en van topkwaliteit. Ondanks mijn intensieve speurtocht kon ik mijn perfecte horloge niet vinden bij derden, dus bleef er maar één optie over:

“Dan doe ik het zelf wel.”

Sinds mijn vijfde speel ik accordeon: geen “kermisklanten”-muziek, maar klassieke muziek, tango en ook jazz. Tijdens mijn middelbare schooljaren ontmoette ik Claudio, één van de beste accordeonisten ter wereld. Het maakte mij niet uit hoe en waar, maar ik móest bij hem studeren. Zo gezegd, zo gedaan. Op mijn achttiende pakte ik mijn biezen en verhuisde naar Italië om aan het conservatorium in Pescara te studeren.

Het eerste jaar was fantastisch. Claudio werd een soort tweede vader en ik zette grote stappen om mijn droom te verwezenlijken: topaccordeonist te worden. In het tweede jaar veranderde er echter iets: langzaam voelde ik mij niet meer op mijn plaats, ik was niet meer gelukkig. Om dat te maskeren, begon ik mij weer te verdiepen in een oude liefde: mechanische horloges. Dat mondde uit tot een obsessie om zo veel mogelijk te leren over deze wondere wereld.

Al gauw wist ik aan welke eisen mijn perfecte horloge zou moeten voldoen: blauw moest het zijn, gedistingeerd en van topkwaliteit. Ondanks mijn intensieve speurtocht kon ik mijn perfecte horloge niet vinden bij derden, dus zat er maar één ding op:

“Dan doe ik het zelf wel.”

Ik begon te werken aan mijn schetsen, printte deze uit en plakte ze op mechanische uurwerkjes; zo ontstond langzaam mijn eerste horloge. Ik begon met het demonteren van horloges en probeerde ze ook weer te assembleren. De eerste keren ging het mis, maar na verloop van tijd begon ik het door te krijgen. Stap voor stap kreeg mijn eigen horloge vorm.

Uiteindelijk ben ik met mijn studie in Italië gestopt. Ik geloof in karma: wanneer je je omringt met negatieve energie, zul je niets anders dan negatieve energie terugkrijgen. En ik vrees dat ik dat in Italië op een harde manier heb geleerd. Desondanks bleef de liefde voor horloges.

Van de allereerste schetsen naar het uiteindelijke ontwerp van de allereerste Staudt Praeludium.

Ik begon te werken aan mijn schetsen, printte deze uit en plakte ze op mechanische uurwerkjes; zo ontstond langzaam mijn eerste horloge. Ik begon met het demonteren van horloges en probeerde ze ook weer te assembleren. De eerste keren ging het mis, maar na verloop van tijd begon ik het door te krijgen. Stap voor stap kreeg mijn eigen horloge vorm.

Uiteindelijk ben ik met mijn studie in Italië gestopt. Ik geloof in karma: wanneer je je omringt met negatieve energie, zul je niets anders dan negatieve energie terugkrijgen. En ik vrees dat ik dat in Italië op een harde manier heb geleerd. Desondanks bleef de liefde voor horloges.

Van de allereerste schetsen naar het uiteindelijke ontwerp van de allereerste Staudt Praeludium.

Eenmaal terug in Nederland, werd ik tijdens een horloge-event begin 2014 aangesproken en gevraagd wat voor een horloge ik droeg. Ik vertelde mijn verhaal: over de muziek, de eenzaamheid en dat ik het horloge zelf had gemaakt. “Wat kost dat dan?” Geen idee had ik.

Toch heb ik toen besloten om mijn creatie te delen met anderen. Geld had ik niet, dus ik leende het maximaal mogelijke bedrag van mijn studiefinanciering en ging meteen aan de slag om mijn eerste horloge te ontwikkelen. In oktober 2014 was het zover en kon ik mijn horloge presenteren: de eerste Staudt Praeludium was een feit. In totaal heb ik 45 horloges van dit model gemaakt. Ieder horloge assembleerde ik zelf.

Tot mijn grote verbazing waren begin 2015 alle 45 horloges verkocht. Omdat ik al mijn geld had geïnvesteerd in mijn horlogemakersatelier, had ik geen cent meer over. Maar ik zat boordevol ideeën! Gelukkig bood een klant aan om mij financieel te ondersteunen. Dat gaf mij de mogelijkheid om mijn ideeën tot in de puntjes te ontwikkelen, uit te werken en te realiseren in de huidige Praeludium-collectie. Wat als avontuur begon, is uitgegroeid tot mijn levenswerk.

Yvo Staudt – oprichter en eigenaar Staudt Twenthe

Staudt Praeludium V2 (October 2014)

Eenmaal terug in Nederland, werd ik tijdens een horloge-event begin 2014 aangesproken en gevraagd wat voor een horloge ik droeg. Ik vertelde mijn verhaal: over de muziek, de eenzaamheid en dat ik het horloge zelf had gemaakt. “Wat kost dat dan?” Geen idee had ik.

Toch heb ik toen besloten om mijn creatie te delen met anderen. Geld had ik niet, dus ik leende het maximaal mogelijke bedrag van mijn studiefinanciering en ging meteen aan de slag om mijn eerste horloge te ontwikkelen. In oktober 2014 was het zover en kon ik mijn horloge presenteren: de eerste Staudt Praeludium was een feit. In totaal heb ik 45 horloges van dit model gemaakt. Ieder horloge assembleerde ik zelf.

Tot mijn grote verbazing waren begin 2015 alle 45 horloges verkocht. Omdat ik al mijn geld had geïnvesteerd in mijn horlogemakersatelier, had ik geen cent meer over. Maar ik zat boordevol ideeën! Gelukkig bood een klant aan om mij financieel te ondersteunen. Dat gaf mij de mogelijkheid om mijn ideeën tot in de puntjes te ontwikkelen, uit te werken en te realiseren in de huidige Praeludium-collectie. Wat als avontuur begon, is uitgegroeid tot mijn levenswerk.

Staudt Praeludium V2 (October 2014)